• team
  • zwemmen
  • rennen
  • fietsen
  • zwemmen2
  • rennen2
  • fietsen2

XTerra France: geen poldertochtje


Afgelopen weekend kwam het er eindelijk eens van. Na wat ervaring opgedaan te hebben met verschillende lokale off-road Duathlons en 1 Triathlon stond ik aan de start van XTerra Frankrijk. Volgens velen, zelfs profs, misschien wel de zwaarste XTerra ter wereld. XTerra is het ‘kleine’ offroad broertje van

Ironman. Standaard gaan de wedstrijden over de Olympische afstand en je kunt je kwalificeren voor het WK, eind oktober op Maui.De reis begon zaterdag tegen de middag. Het zou als alles mee zat ongeveer 4 ½ uur kosten om van Urmond in Xonrupt-Longemer te komen. Het weer werkte echter niet mee: tussen Luik tot bijna in Luxemburg kwam het met bakken uit de hemel. Geen pretje op Waalse wegen, ook de Belgen zelf reden aardig voorzichtig. Iemand moet die lui echter eens vertellen dat er slimmere dingen zijn dan in een donkere en/of grauwe auto onverlicht door de regen te zeilen. Af en toe klaarde het iets meer op (lees: je kon meer dan 3 auto’s vooruit zien) en zagen we mountainbikes op of in auto’s langskomen. Zelfs zo vroeg in de reis zaten we ons af te vragen of die ook onderweg waren naar de XTerra. Op het weer na verliep de reis zonder veel bijzonderheden. Ondanks dat we nog diesel zat in de tank hadden uiteraard toch even bijgevuld in Luxemburg. Toch even verwarrend als je prijs lager is dan het aantal liters.

.

Aangekomen in Xonrupt zijn we meteen gaan inchecken in onze AirBNB achter het kerkje. Ondanks dat we eigenlijk 2 minuten te vroeg waren (inchecken vanaf 16:00) bij een Duitse hostess, werden we zeer vriendelijk begroet. Ze liet ons het bescheiden onderkomen even snel zien, gaf nog wat gebruikstips en ging “even snel de cake halen, die was nog te warm”. Ze verzekerde ons ook nog dat de kerkklokken ‘s nachts stil waren, in plaats van ieder kwartier te slaan zoals overdag. Na wat spullen uitgepakt en het bed opgemaakt te hebben, begaven Leah en ik ons richting wedstrijdlocatie om mijn startnummer en dergelijke op te halen. Het was slechts 1,5km van de slaapplek maar vanwege het druilerige weer pakken we toch maar de auto. Even snel rondgekeken in het wedstrijd dorpje en de registratietent in. Alles liep zo soepel dat ik 5 minuten later weer buiten stond. Mét startpakket, een berg uitleg en een trui (na passen). Vervolgens was het wachten op de Pasta Party van 18:30, nog een dik uur te gaan. We zijn all verkooptentjes even nagelopen uit nieuwsgierigheid.

Hebben het zeer mooie meer van wat dichterbij bekeken en zijn flink nat geworden. Nee, niet van het meer maar van de regen! Toch nog even bij de zwemstart van de MiniKids wedstrijd blijven kijken. Deze kids van 8-12 jaar stonden daar in de regen en in het water geduldig koud te worden tot ze los mochten. Een leuk wedstrijdje waar hard gestreden werd om iedere finish. Niet lang na de start zagen we twee meiden 400m schouder aan schouder sprinten om de onderlinge strijd te beslissen. Tussendoor was ik overigens de opgebouwd Northshore (zie houtwerk op foto) aan het inspecteren. Ik ben als mountainbiker een fan van aangelegde technische elementen, maar kaal hout wordt met dergelijke regen al snel gevaarlijk glad. Iets wat een aantal deelnemers op de zondag pijnlijk ondervond. We waren toch wat koud geworden, maar de stevige pastamaaltijd maakte veel goed. Na het eten zijn we snel terug naar de bnb gereden, hebben ons verder opgewarmd met een lekkere bak koffie. Ik heb daarna mijn ontbijt voorbereid, even de berichtgeving van de Tour de France gecheckt en het bed in gedoken.



Zondagochtend hadden we geen wekker hoeven zetten. De kerkklokken hebben dagelijks slechts pauze van 22:00 tot 7:00. Die ochtend leken de klokken alle gemiste slagen van de hele week in te moeten halen. Alsof men 4 dorpen verder tijd moest hebben om al kruipend op tijd te zijn voor de dienst. Bijgekomen van de klokken keek ik uit het raam en zag dat het weer niet veel beter ging worden dan zaterdag. ‘s Morgens leek het nog aardig, maar in de verte was het overal dikke bewolking.

Eerst rustig het gisteravond klaargemaakte ontbijt gegeten en wat koffie gedronken, daarna rustig de laatste dingen voorbereid. Met de ‘wekker’ om 7 en de start om 13:30 op 20 minuten lopen, was haast nergens voor nodig. We zijn nog even langs de supermarkt geweest zodat Leah ook te eten had gedurende de dag (mijn weekendplanning was helaas niet veel verder gekomen dan overnachting + wedstrijd). Terug van de supermarkt een hapje gegeten, mijn drinken klaargemaakt en richting start vertrokken. Op mijn gemak ingecheckt in de wisselzone en alles voorbereid, nog even met Leah bij het water gezeten. Daarna was het tijd om de wetsuit aan te gaan trekken. Onderweg naar de wisselzone hoorde ik de omroeper nog eens de algemene regels voor de wedstrijd opdreunen. *blabla* Geen assistentie toegestaan en doe je startnummer NIET om met fietsen, we hebben genoeg aan de stuurbordjes. We willen tijdens het lopen zoveel mogelijk de nummers kunnen lezen. Als je ze met fietsen om hebt worden ze té vies. Okee dan, dat voorspeld weinig goeds. Al had ik dat zaterdags en zondags eigenlijk wel al gezien aan de mensen die een verkenningsrondje gefietst hadden. Snel even de wisselzone setup een klein beetje aangepast, wetsuit gepakt en op naar het zwemmen. Nog even wat op en neer kunnen zwemmen, gevonden waar de daadwerkelijke start was en rustig wachten. Een hele hoop geroep van de speaker, ditmaal alleen in het Frans en *KNAL* het startkanon ging ineens af.



Ik had me redelijk achteraan aan de buitenkant opgesteld en liep met de andere deelnemers in mijn omgeving redelijk rustig verder het water in. Zodra we konden zwemmen begon ik wat op te schuiven. Ik was gewend dat ik na een minuut of 5 dringen in rustiger vaarwater kwam. Niets was minder waar. Het echte geweld bleef achterwege, maar met zoveel deelnemers blijft het constant redelijk druk om je heen. Navigeren was over het algemeen overbodig, af en toe checken of we nog een beetje de goede kant op gingen was genoeg. Halverwege richting de eerste boei moest ik wel nog even een ingewikkeld manoeuvre uithalen om veilig te kunnen blijven zwemmen. Een van de mannen had een vreemd soort hybride slag: de beenslag leek ergens in de verte op wat een kind na eerste uitleg bij schoolslag zwemt, de armslag was vergelijkbaar met een dergelijke borstcrawl. Echt goed vooruit kwam hij dan ook niet, waardoor het vooral veel weg had van een slecht zichtbare, spartelende boei. Over zichtbaarheid gesproken, had ik al gezegd dat het een erg mooi meer is? Ik kon op alle momenten meerdere mensen om mij heen zien liggen, ook 2 á 3 man verder. Alleen al daarvoor zou ik graag nog eens terug, maar ik dwaal een beetje af. Iets dat volgens mij ook met de hele groep zwemmers gebeurde. Vlak bij de swim exit lag nog een boei. Volgens mij hadden we die uit veiligheid (vanwege een rotspartij) rechtsom moeten nemen, maar met zijn allen gingen we recht op de swim exit, links van de boei, af. Door het heldere water ben ik nooit in de problemen gekomen, maar links en rechts moesten er wel mensen blijkbaar lopend verder. Dat kan echter ook aan die deelnemers liggen, bij de swim exit aangekomen ging de helft namelijk al staan zodra ze met het hoofd boven konden blijven. Een kleine slalom later raakte mijn slag de bodem en stond ik ook op. Een paar passen evenwicht vinden en rennen maar. Even op me horloge duwen en beginnen met pellen. Wetsuit half uit en pogen het bovendeel van de trisuit aan proberen te krijgen. Het was me vorige week namelijk beter bevallen om de truisuit maar half aan te trekken voor het zwemmen. Het puntje dat ik even vergeten was te oefenen bleek niet al te makkelijk. Trisuit met erg natte mouwtjes soepel aantrekken onder het rennen bleek niet echt mogelijk.



Aangekomen in de wisselzone kon ik wat harder aan de mouwen hijsen en kreeg ik de trisuit alsnog aan. Voeten afgedroogd, compressiesokken aan. Ook dat ging niet heel snel, maar viel me ook zeker niet tegen. MTB schoenen aan, helm op, bril op, rugzak om, handschoenen aan… een hele lijst, waarvan die handschoenen ook even tegenvielen. Voor mijn gevoel was ik in totaal al zeker 10 minuten kwijt voordat ik eindelijk met de MTB in de hand de wisselzone uit kon rennen. Achteraf was ik van swim exit tot bike mount ‘maar’ 5 minuten bezig geweest.

Op de fiets was het eerste stukje relatief vlak asfalt, even kijken of alles goed zit. Helm wat vaster gedaan evenals de schoenen en handschoenen. Vervolgens linksaf omhoog, eerst vrij steil asfalt maar even later na een linkse haarspeld het bos in. Eerst indruk: waterige modder en veel mensen! Zodra we daadwerkelijk in het bos kwamen kreeg ik voor het eerst een vermoeden hoe zwaar het daadwerkelijk ging worden. Er waren op de meeste stukken maar 2 lijnen die goed berijdbaar waren. De ondergrond wisselde tussen nat bospad, zware modder en grotere gladde stenen. Het duurde dan ook niet erg lang voordat er in de lange lijn rijders té veel foutjes gemaakt werden en iedereen te voet moest. Gelukkig ging lopen daar niet heel veel langzamer dan fietsen. Zo ging echter ongeveer de hele rest van de lange klim. Zodra het wat makkelijker werd sprongen we weer op de fiets, om er niet veel later af te moeten. Gelukkig kon ik per keer meestal net wat langer doorrijden dan de mensen om mij heen en zo wat plaatsen opschuiven. Na goed 4 km kwamen we in het hoger gelegen bos uit en werd het pad was afwisselender en glooiender. Wel merkte ik al snel dat ik mentaal toch last heb van mijn ongeluk 2,5 jaar geleden. In dergelijk natte omstandigheden had ik weinig vertrouwen op snelheid en werd ik als een malle ingehaald met alle stukjes afdalen. Een hele vreemde gewaarwording aangezien ik gewend ben (ook afgelopen herfst nog) bergop tijd te verliezen en bij technische passages en afdalingen de mensen weer achter me te laten. Gelukkig gingen die technische passages wel nog erg goed. Ik koos regelmatig andere lijnen dan de mensen voor me en kon meer snelheid behouden. Meer vertrouwen in de afdalingen leverde dat echter nauwelijk op. Ik werd wel weer iets zekerder van mezelf toen ik merkte dat mijn jarenlang ingesleten reflexen nog perfect werken. Bij kleine foutjes en op momenten dat de balans perfect moest zijn, kwam ik nergens in de problemen. Halverwege ronde 1 reden we een pad omlaag dat je ondere andere omstandigheden een beekje zou noemen. Op dat moment wist ik dat het een goede keuze was om in de wisselzone de hoge compressie sokken aan te trekken. Ik heb in dergelijke situaties al vaker tegen de kramp aan gezeten, maar ditmaal geen grammetje pijn. De lange afdaling aan het eind van de ronde was echter wel vervelend. Niet vanwege kou of de kuiten, maar door de lengte en de ondergrond. Bijna alle grond was daar intussen weggespoeld of -gereden waardoor je over de kale stenen moest afdalen. Dat levert redelijk wat klappen ik je armen, schouders en onderrug op. Voor de lengte van afdalingen in ons mooie Zuid-Limburg ben ik dat redelijk gewend, maar dit was andere koek. Na een kleine 2 uur kwam ik toch veilig onderaan en om via het dorpje aan ronde 2 te beginnen. Voordat ik daadwerkelijk bij ronde 2 was moest echter eerst nog bovengenoemde Northshore genomen worden. Dit lusje had uiteraard veel bekijks, naast de finish en andere voorzieningen en spectaculair. Eerste houten hellinkje op ging probleemloos, even kort wachten totdat mijn voorganger omlaag gereden was en er achteraan. Net na het hout lag een heel korte haarspeldbocht, dus ik wilde vast wat afremmen op het obstakel. Kleine tik aan de rem en ik voelde mijn voorwiel al glijden, zo glad was het hout geworden. Veilig onder, op naar de volgende brug. Gezien de ophopende drukte kwam ik daar al nauwelijks boven met die gladheid. Af ben ik maar te voet gegaan, ook gezien de grote bocht die onderaan lag. Zodra ik bovenaan dergelijke obstakels echt stil sta, wordt het niks meer.



Ronde 2 begon ik vol goede moed, 2:05 over ronde 1 gedaan en het was rustiger om me heen dus het moest goedkomen. De klimmetjes gingen makkelijker en ik had voor mijn gevoel nog genoeg power over. Uiteindelijk ontstonden er toch weer wat meer groepjes mensen en moest ik af en toe van de fiets door fouten voor me. Bovendien was het pad duidelijk slechter geworden waardoor ik zelf op sommige plekken ook niet echt meer verder kwam. Ergens niet ver na de 5km in die ronde begon ik het vermoeden te krijgen dat het te lang zou gaan duren, maar veel harder kon ik niet als ik veilig terug bij de wisselzone wilde komen. In een aantal afdalingen ging het intussen wat beter, maar de moeilijke afdalingen werden nog lastiger. De vermoeidheid van de spieren sloeg toe en zo nu en dan moest ik halverwege een afdaling vol in de rem om controle te houden. Ik had niet meer de kracht en souplesse om op snelheid klappen op te vangen. Het duurde erg lang voor ik bij de bevoorrading was. Die lag op 8km in de ronde en daar kwam ik net na de 3uur fietsen pas langs. Een slecht voorteken. Toch nam ik nog even de tijd om de aandrijflijn af te laten spuiten door een zeer vriendelijke vrijwilliger. Met dit soort weer is prioriteit 1 om het materiaal heel te houden en dat is al moeilijk genoeg! Net na de bevoorrading ging iemand vreemd onderuit toen hij af wilde stappen. Geschrokken remde ik om te vragen of alles goed was en moest zelf van de fiets. Even later wilde ik opstappen en verloor net mijn evenwicht. Ik moest mijn fiets loslaten en belandde met een sierlijke rol en zonder erg op de grond. Snel terug de fiets op en door. Het eerste stuk van de afdaling liep vrij soepel (naar de omstandigheden zeker) totdat iemand voor mij een stuurfoutje maakte, ik iets te hard remde en dat niet meer kon corrigeren. Eigenlijk niets aan de hand maar ik stond stil halverwege een afdaling. Voeten uit de pedalen dus controle kwijt en van de fiets. Zo goed mogelijk naar beneden gerend, af en toe nog even aan de kant springen voor om andere deelnemers niet te hinderen. Iets wat anderen ook regelmatig voor mij deden bij de klimmetjes en waar je altijd een vriendelijk bedankje voor kreeg. De volgende klim kreeg ik het gevoel dat de power toch langzaam weg was. Ik kwam moeizaam boven op een kort klimmetje en kon niet meer terug schakelen. Niet veel later keek ik even omlaag en zag mijn ketting voor op het buitenblad liggen… Hoezo geen power meer! Met vernieuwde moed en een oog op de klok wist ik dat het krap zou worden om de bike+swim cut-off van 4h45m te halen. Zolang het pad het toeliet trapte ik een iets hoger tempo rond. De afdalingen konden echter niet meer sneller. Ik heb tijdens dat laatste stuk vrij veel aan Sander moeten denken, tot op het punt dat ik mijn rug voelde alsof Sander naar Frankrijk moest komen omdat ik anders niet lang genoeg in de auto kon zitten om thuis te komen. Het 1 na laatste technische paadje wist mijn voorganger nog net langs een klein stronkje te sturen, waardoor ik moest corrigeren. Mijn voorwiel kreeg ik er nog langs, maar vanwege de vervelende onderrug ging mijn achterwiel er recht overheen. Het opspringende zadel veroorzaakte een vreemd piepend geluid in mijn keel, maar zodra de scherpste pijn over was moest ik verder. Ik dacht de cut-off nog net te halen en wilde mijzelf mentaal voorbereiden om een slopende 10km run. Op dat moment bedacht ik me echter de lusjes en Northshore elementen die mij nog van de wisselzone scheidden. Zo soepel mogelijk de houten obstakels te voet genomen. Hetgeen verstandig bleek toen vlak achter mij iemand een zeer professionele faceplant maakte op de camber bocht. Leah stond toe te kijken, was blij dat ik verstandig was geweest en riep iets over de tijd. Ik verstond haar niet helemaal en dacht eerst nog dat ze geroepen had dat ik me moest haasten. Bij de wisselzone aangekomen was het hek echter al dicht. Ik mocht pas verder na het inleveren van de timing chip en werd verzocht mijn spullen in te pakken. 




Later bleek ik op een kleine 6 minuten de cut-off gemist te hebben. Onder de omstandigheden was dat voor mijn gevoel zeker niet slecht. Verse Italiaanse pizza en een Leffe Blond boden ‘s avonds nog redelijke troost. De winnaar dit jaar was wederom Ruben Ruzafa. Voor wie hem niet kent: 31 XTerra’s gewonnen waaronder 3x wereldkampioen en 3x wereldkampioen ITU cross-triathlon. Deze kampioen was dit jaar ruim 20 minuten langzamer dan vorig jaar. Voor mij een teken dat de cut-off misschien wat krap was gezien de omstandigheden. Die tijd stond echter vooraf al vast en ik wist waar ik aan moest voldoen. Ik had echter niet verwacht dat het zo krap zou zijn. Er zit dus maar 1 ding op. Hard werken om mentaal en fysiek mijn skills weer op het niveau van voor september 2014 te krijgen en ondertussen ook mijn revanche gevoelens koesteren. Na dit avontuur is voor mij één ding zeker: Dit heeft echt mijn voorkeur boven asfalt en het was een verdomd mooi MTB rondje. Juist, dat zijn twee punten.

Voor een impressie van 2015 kijk hier :
https://youtu.be/50GmcD0-Tt0


 

Cookies
Voor het optimaal functioneren van deze website worden cookies op uw computer geplaatst. Daarbij worden geen persoonlijke gegevens opgeslagen. Door op ‘Akkoord’ te klikken, accepteert u het plaatsen van cookies. Als u cookies weigert, kunt u de website gewoon blijven gebruiken maar dan werken de website of onderdelen daarvan mogelijk niet optimaal.