• team
  • zwemmen
  • rennen
  • fietsen
  • zwemmen2
  • rennen2
  • fietsen2

IRONMAN Maastricht 2016

September 2013 was het toen ik me voor het eerst meldde bij het oude zwembad in Stein. Vanaf het eerste moment had ik maar 1 doel in het achterhoofd en dat was een hele triathlon. Andere afstanden kwamen eigenlijk niet voor in mijn vocabulaire. Ik was net begonnen met hardlopen en kon tussen blessures door soms wel 10km aan 1 stuk lopen. Dus nog even leren zwemmen en we zijn al flink stuk op weg was mijn idee. De eerste maanden ging het

zwemmen met rasse schreden vooruit tot een voor mij acceptabel niveau waar het zou blijven. Verdere inspanningen mbt verbeteren van de techniek frustreerde me vooral omdat ik er niet sneller van ging zwemmen en heb dit op begeven moment maar gewoon losgelaten. 

Gedurende 2014 leerde ik dat triathlon net iets meer was dan “gewoon” 3 dingen achter elkaar doen en dat bijvoorbeeld hardlopen na zwemmen en fietsen een totaal andere dimensie heeft als hardlopen an sich. Deels door enthousiasme en deels door eigenwijsheid kreeg ik het voor elkaar op mezelf volledig op te branden voordat ik ook maar aan de start van mijn eerste triathlon verscheen. Ik deed terwijl ik eigenlijk al overtraind was de ½ triathlon’s van Düren, Wiesbaden en Nordhausen op een tijdsbestek van 2 maanden. Hierna was het uiteraard op = op en kwam ik maandenlang niet meer fatsoenlijk vooruit met als dieptepunt de Danikerbosloop begin 2015 waar ik na paar km wandelend moest uitstappen omdat het gewoon niet meer ging. 

Het werd langzaam tijd om wat structuur aan te brengen in mijn schema’s en ik nam contact op met Edo van der Meer om mij te gaan begeleiden in mijn trainingen. Het einddoel werd direct vastgesteld. Ik zou in 2016 meedoen aan Ironman Kalmar. De aanpak werd stukken gestructureerder en vooral beter gedoseerd. Vooral meer zwart/wit trainen ipv “grijs”. Vrij snel plukte ik de vruchten van de nieuwe aanpak en via kortere afstanden als Aachen en Weert finishte ik voor het eerste een 1/2e in Nordhausen zonder te hoeven wandelen tijdens het looponderdeel 58m sneller dan het jaar ervoor. 

Vol vertrouwen dus door in de voorbereiding. Het einddoel was ondertussen gewijzigd. Na een klein debacle in Denemarken tijdens Ironman 70.3 Aarhus waar ik tijdens het (ingekorte) zwemonderdeel uitviel omdat ik niet tegen de golven op kon begon ik te twijfelen over Kalmar (ook zwemmen in zee) Ondertussen was ik verliefd geworden op een van de inwoonsters van Maastricht en langzaam maar zeker ook op de stad zelf dus was de keuze om me om te schrijven voor de Ironman Maastricht niet zo`n moeilijke. Gedurende de winter eindigde mijn relatie helaas ,maar Maastricht bleef de focus hoewel ik er wel een dubbel gevoel bij had. In februari had ik de ergste mentale dip daardoor. Het trainen was eerst een uitlaatklep maar nu begon het me allemaal tegen te staan. 3x zwemmen per week had ik het meeste moeite mee en het bleef lang slecht weer wat de fietstrainingen ook niet altijd even leuk maakte. Na 2 weken “vrij” van schema’s en goed nadenken of ik er überhaupt nog wel zin in had besloten om het traject af te gaan maken. Ik had al teveel geïnvesteerd zowel qua trainingen als financieel om nu op te geven. Aan de hand van de schema’s van Edo werkten we van wedstrijd naar wedstrijd en via Aachen (1/8e), Bilzen (111), Weert (1/4e)  en Indeland (1/2e) zou ik klaar moeten zijn voor de grote dag in Maastricht op 31-7. 

Na een onrustige “taper”-week waar vrijwel niks meer in wordt gedaan is de dag dan aangebroken. Echt nerveus ben ik van tevoren niet want heb wel het gevoel dat ik er klaar voor ben. Op de dag zelf wordt ik toch nog wel even zenuwachtig als ik vlak voordat ik naar de wisselzone vertrek een bloedneus krijg die niet lijkt te stoppen. Ik moet wel gaan vertrekken nu want om 6:30 gaat de wisselzone sluiten en ik moet nog mijn bidon’s en de witte after race bag inleveren. Had zelf gepland om dit zo laat mogelijk dit te doen omdat ik een hekel heb aan lang wachten tot de start en die tijd zo kort mogelijk wilde houden. De bloedneus verhoogde de tijdsdruk en de stress een klein beetje waardoor ik mijn tijds-chip achterliet in het appartement aan de markt ,waar ik verbleef gedurende het weekend. Dit realiseerde ik me pas toen ik de wissel binnenliep. Gelukkig kreeg ik een reserve-chip en nadat ik de bidons op de fiets had gedaan kon ik richting start. Tussen sluiting wissel en daadwerkelijk start zaten nog 45m en ik had geen zin om al die tijd zwetend in mijn wetsuit door te brengen. Ik deed hem half aan en zou hem helemaal dichtdoen 5m van te voren. Genoeg mensen om hem even dicht te ritsen in de buurt. De “rolling start” zou ervoor zorgen dat alles beetje op basis van zwemtijden zou opstellen. Echter was er maar 1 lange rij en ik sloot maar aan. Vanaf nu wil ik gewoon starten en elke minuut langer is er een teveel. Als eerste de pro’s zijn vertrokken mogen vanaf 7:15 de age-group atleten te water. Ik vraag iemand mijn pak dicht te ritsen en zet mijn groene badmuts op en schuifel achter de rest aan. Dit blijft zo een kwartier doorgaan en voetje voor voetje kom ik dichter bij het water en rond 7:30 mag ik eindelijk beginnen en plons ik in het water. 

Vanaf het begin valt me het maaswater mee. Gezien vanaf de brug zag het er nog wel eens smerig uit maar eenmaal erin is het gewoon zoals ander water. Ik kan mijn slag gewoon doen en heb relatief weinig last van de deelnemers die me constant inhalen. Richting de landgang naar het gouvernement wordt het echter stukje smaller en komen ook de eerste rode badmutsen van de “relay” me inhalen en wordt het flink onrustig in het water. Tijdens de landgang na 1600m schrik als ik 45m op mijn Garmin zie staan. Dat valt vies tegen in dit tempo. Echter was het eerste deel stroom tegen en vanaf nu grotendeels mee. Dit scheelde echt enorm waardoor de boeien en de bruggen twee keer zo snel voorbij leken te komen als op de heenweg. Dit leek niet alleen zo het was ook zo. Na 1u24 was ik terug aan de kant. Heel erg blij ben ik als ik de kant heb bereikt. Na het debacle in Aarhus voelde dit wel als een opluchting. Ik loop op het gemak de wisselzone binnen. Ik kleed me rustig om en neem de tijd om mij goed af te drogen en de sokken goed aan te doen. Daarna neem ik de fiets en loop richting de uitgang van de wissel. 

Het fietsen is voor de helft over een heel bekend parcours voor mij en voor de helft onbekend parcours in België. Tot 2x toe was een verkenning verkeerd gegaan voordat ik het Belgisch deel bereikte (lekke banden, kapotte spaken/wielen) waardoor ik het had gelaten voor wat het was. Ik zag het de dag zelf wel. Achteraf was ik daar wel blij om want als ik had geweten hoe slecht het deel tussen Halembaye en Bilzen erbij lag had ik me daar op voorhand al flink over geërgerd. Ik snap dat je als organisatie niet alleen over hoofdwegen kan rijden maar deze veldwegen vond ik echt afbreuk doen aan de wedstrijd. Op het Nederlandse deel zitten flink wat heuveltjes waardoor echt snel fietsen er niet inzit. Vanwege de vele klimmetjes en bochten had ik besloten om niet te starten op mijn Cube TT maar op de vertrouwde Cannondale waar ik ook de meeste km’s in de voorbereiding heb gemaakt. Veel mensen fronsten bij het feit dat ik zonder opzetstuur reed maar tijdens de wedstrijden in Bilzen en Indeland al gemerkt dat ik na 2u hoofdzakelijk in TT-houding echt last kreeg van de houding. Aangezien ik 6,5u gepland had te fietsen gekozen voor het comfort. Helemaal geen spijt van. Zeker niet als ik tijdens de eerste ronde iemand in zijn beugels van de weg zie stuiteren op de Belgische betonplaten en hopelijk zonder breuken weer is opgestapt. Bovenop de Halembaye beginnen de eerste druppels naar beneden te komen en waar het eerst lijkt mee te vallen begint het daarna door te regenen. Hier baal ik wel enorm van. Grootste angst is nu lekrijden. Ook ga ik als een drol door de vele bochten wat ook niet meehelpt aan het tempo. Niet te gek aanzetten om de beentjes te sparen en blijven doordraaien en denken aan de voeding. 

Belangrijk aspect bij een hele is uiteraard de voeding. Lang over getwijfeld hoe dit aan te pakken en altijd redelijk sceptisch geweest over vloeibare voeding. Totdat ik werd overtuigd tijdens een door de club georganiseerd lezing van Eric van der Linden. Ik heb getest in wedstrijden om alles volledig op gels te doen en dit was dan ook het plan voor Maastricht. 1 gel met cafeïne voor de zwemstart, 20 gels verdeeld over 2 bidons op de fiets en 10 gels tijdens het lopen 1 om de 4km. 

Einde eerste fietsronde heb ik volgens plan de eerste bidon leeg en na een verraderlijke passage op de natte steentjes in het centrum van Maastricht begint ronde 2. Vanaf Bemelen zijn de wegen gelukkig opgedroogd en heb vertouwen in het laatste deel van het fietsen. Zwaartepunt kom echter weer na de Halembaye als richting Bilzen de wind flink begint op te steken op de golvende betonplaatweggetjes door de Belgische velden. In de verte zie je de regen al vallen en ik weet dat we die kant op gaan. Het is onvermijdelijk en nu is het echt stortregen. Ik wordt nog voorzichtiger en passeer 3x een ambulance en tientallen mensen met lekke banden. Gelukkig blijf ik hiervan bespaard en na 6u42 op de fiets rol ik de wisselzone binnen om me klaar te maken voor het laatste onderdeel mijn eerste marathon. 

Vrijdag ervoor had ik nog een korte ingeving die me nu heel erg ging helpen. Ik was nog even een 2e paar hardloopsokken gaan kopen zodat ik een droog paar had na het fietsen. De andere waren doornat na de laatste hoosbui dus deze gingen uit. Sokken wisselen en schoenen aan. Ik had 10 gels bij me voor het laatste onderdeel. Kort nog even de WC opzoeken maar deze waren allemaal bezet. Na 10sec wachten besloot ik maar de eerstvolgende op het parcours op te zoeken. Vooraf had ik een tempo van rond de 6:00/km in gedachten en dan dit zo lang mogelijk vol houden. Het lopen gaat echter veel soepeler dan verwacht en ik loop makkelijk tussen de 5:30 en 5:40 km’s. Het ging eigenlijk vanzelf en bewust langzamer lopen had denk ik weinig zin. Het lampje gaat uiteindelijk toch wel langzaam uit. De eerste loopronde duurt dan ook maar 57m en kort denk ik zelf aan een marathon van 4u. Maar logischerwijs is dit een utopie. Vanaf de tweede loopronde wandel ik elke 2e drankpost om fatsoenlijk bekertje water en beker cola te drinken. Hierdoor zakken de km’s langzaam boven de 6:00/km maar in totaal nog weinig verval. Dit zet echt door in de derde ronde. Nu wandel ik elke drankpost (stuk of 6 per 10,5km) en kost het steeds meer moeite om weer op gang te komen. Bij het ingaan van de laatste ronde voel je dat het gaat lukken alleen is het echt op aan het raken. De km-tijden klimmen geleidelijk boven de 7 en uiteindelijk boven de 8m/km. Eten en drinken gaat dan niet meer en de laatste gel gooi ik dan ook half weg. De energie is er volledig uit maar met nog paar km te gaan komen we er wel. Bij de laatste passage op het vrijthof ontvang je het laatste bandje en dan weet je dat je er bent. Na 13u32 passeer ik de finish op het rode tapijt en spreekt de speaker zijn beroemde woorden. Ik krijg de medaille, vergeet mijn finisher shirt en wil vooral even gaan zitten.

Dan komt de realisatie. Het zit erop. Echter is dit ook niet helemaal waar aangezien je na de streep nog altijd zakken moet ophalen, fiets moet uitchecken en terug moet naar een eventueel verblijf. Het is pas na een lekkere warme douche dat je echt beseft dat het voorbij is en dat het doel bereikt is. De dag speelt zich dan nog eens af en dan realiseer je ook hoeveel vrienden en bekenden uiteindelijk zijn komen kijken. Iedereen heel erg bedankt daarvoor was erg leuk om iedereen te zien staan aanmoedigen.

Nu begint een tijd van herstel. Een volgende hele heb ik voorlopig nog niet in mijn hoofd. Eerst wil ik het echte plezier in sport terugvinden. Waren genoeg keren afgelopen maanden dat ik me beetje verplicht voelde mijn schema’s vol te maken in voorbereiding op. Nu dit “verplichte” karakter eraf is gaan we eerst weer lekker fietsen, lopen en zwemmen als ik zin heb in die volgorde. Die volgende zal er vast nog wel een keer komen. Maar waar en wanneer dat zal zijn zien we wel. 

Volgend jaar zal ik zelf wel weer aan de supporterkant staan en als ik de eerste geruchten hoor zullen er genoeg clubgenoten zijn om aan te moedigen. Dus aan iedereen die het wilt. De voorbereiding begint NU!

 

Was getekend Bjorn Wauben

 

 

 


 

Cookies
Voor het optimaal functioneren van deze website worden cookies op uw computer geplaatst. Daarbij worden geen persoonlijke gegevens opgeslagen. Door op ‘Akkoord’ te klikken, accepteert u het plaatsen van cookies. Als u cookies weigert, kunt u de website gewoon blijven gebruiken maar dan werken de website of onderdelen daarvan mogelijk niet optimaal.