• team
  • zwemmen
  • rennen
  • fietsen
  • zwemmen2
  • rennen2
  • fietsen2

Ironman Klagenfurt

Ironman Klagenfurt
26-06-2016

Een dag die ik nooit meer zal vergeten..

Twee jaar geleden spookte het al door mijn hoofd, een hele Ironman, zou ik dat kunnen? Iets wat onhaalbaar lijkt?
Thuis eens over gehad wat Vins daar van zou vinden en gelukkig zag hij dat zitten!
Nu nog een wedstrijd uitzoeken ????!
Oostenrijk is een land waar ik jaarlijks kom en ontzettend geniet van de mooie omgeving, ik zag de foto's van de Worthersee en toen wist ik het, daar wil ik in zwemmen, cristal clear water, wauw! Dus Klagenfurt werd het, ingeschreven, done!

Maanden ervoor trainen, mooie schema's gekregen van Jean-Pierre, lastig soms en zwaar in combinatie met mijn werk. Maar 1 doel voor ogen en zoals ik ben daar ga ik dan ook voor.

Een week voor de Ironman kwamen we aan rondom de Faakersee, vlakbij Klagenfurt. Heerlijk genieten van de omgeving, op het gemak dinsdag het fietsparcours gereden, lekker in het wetsuit zwemmen in de Faakersee/ Wortersee ( illegaal haha) en genieten van de Ironman sfeer die er al was in Klagenfurt.
Verder goed tot rust komen, het was 33+ graden dus met weinig inspanning werd je al moe dus easy...

De zenuwen waren er al de hele week, je denkt overal aan, gaat het lukken, ben ik er klaar voor, ben ik fit genoeg, heb ik misschien te weinig gedaan de laatste weken etc..
Ik voelde mij verder eigenlijk best goed, geen pijntjes, geen blessures dus dat voelde wel goed.
Donderdag gingen we mijn startnummer halen en natuurlijk even neuzen op de expo, joehoeee!! Zat al te zenuwen in de auto en had nog niks gedaan, haha. Was een grote expo, bloedheet buiten, alles opgehaald, startnummer etc.
Vrijdag nog 40km gefietst easy met wat hoogtemeters en verder chill.

Zaterdag om 09uur was de briefing bij Strandbad Klagenfurt in het Engels, megatent vol met triatleten die allemaal zondag zouden gaan starten, je rook al af en toe een angst scheetje en de meeste waren zich al goed aan het pre hydreren, was ik natuurlijk weer vergeten????. Straks maar even inhalen dacht ik toen.
De briefing begon en ik had al de tranen in mijn ogen staan, ja waarom? Weet het niet, gewoon de hele sfeer, een moment wat dichtbij komt waar je maanden hard voor gewerkt hebt, het onbekende wat je nog nooit hebt gedaan, iets onmogelijks gaan waarmaken voor jezelf..
Ik hoopte dat het zwemmen mét wetsuit was, want ik ben géén fantastische zwemster en met de afgelopen warme dagen zat daar nog een onzekerheidje in.
Maar het verlossende woord kwam, swim is with wetsuit!! Jippieeee, weer een zorgje minder????.

Om 13.00 uur kon ik mijn fiets inleveren op het parc fermee, duurde erg lang vooral door de extreme hitte, in die tijd 1,5 liter gedronken en chillen in de schaduw.
De Isaac ingeleverd, mijn fiets- en rentas, jeetje voelde mij net een vip! Je werd begeleid naar je fietsplaats met een paraplu ivm warmte, iedereen was zo vriendelijk en behulpzaam! Alles nog ff gecheckt waar alles staat, als je je bedenkt dat daar morgen 3200 fietsen staan moet je niet verdwalen????.
Snel naar ons appartement, want wilde nog even proberen wat te slapen want wist dat de nacht toch kort zou zijn..
Voeding klaar gelegd, aardig wat gelletjes,
    ⁃    1 voor en 1 na het zwemmen.
    ⁃    12 voor op de fiets, incl. 2 sportreepjes.
    ⁃    8 voor tijdens het lopen.
En de rest klaargelegd, de wedstrijd even kort in mijn hoofd doorgelopen om niets te vergeten..
S'avonds of course pasta-time! Om 21uur lag ik in bed, maar natuurlijk om half 1 al wakker, een paar hazenslaapjes verder en om 4.15 opstaan????.
Kon niet veel eten, 1 broodje met jam, wat water en later nog een banaantje.
Op naar de start, om 06.50 moest ik starten dus op naar Klagenfurt met mijn fanclub????!

Op het parc fermee, mijn fiets en rentas gecheckt, het had flink geplenst de afgelopen nacht dus hopelijk geen natte schoenen etc. Gelukkig was alles droog en ik vulde mijn tassen aan met de gelletjes en sportreepjes. Fietsbandjes opgepompt met enige hulp, want dat lukte niet helemaal haha. Bidons met gel en iso en nog een laatste check, dubbel check en nu gaan want we moesten nog naar de zwemstart lopen, ongeveer 1- 1,5 km. En het was al 5.45... Niet zo slim Leo, volgende keer nog iets eerder vertrekken dus????.

Bij de zwemstart aangekomen, een megadrukte, triatleten, supporters, vrijwilligers etc.
Ik liep onder de poort van het strandbad door en zag daar 2 inmens grote luchtballonnen aan de Worthersee en wat een drukte! Toen werd het mij weer even teveel, ik had de tranen over mijn wangen lopen, liep ik daar hand in hand met Vins, klaar voor een harde strijd met mijzelf vandaag, die dag was aangebroken en ging zo beginnen!
Ik herpakte mijzelf, hup knop om, plassen, gelletje naar binnen, wetsuit aan en klaar voor de strijd! Even afscheid nemen van mijn toppers en naar het startvak.



De zwemstart was een rolling start, dus niet iedereen zou tegelijk dat water in jumpen maar naar verwachtte eindtijd, in vakken ingedeeld en de tijd gaat dan pas in als je over de tijdsregistratiemat komt.
Ik had mij in het vak van 1-1.10 gezet, te snel maar dacht ga achteraan dan kunnen de turbo's voor mij uitzwemmen. Nog even met een 2 tal triatleten gekletst en we konden gaan starten. Ik stond daar te lang voor mij gevoel, wilde nu dat water in en starten.
En go!!! Megaveel supporters, de luchtballonnen langs de start, het kanon vuurde af en de pro's waren vertrokken. Wij erachter aan.

Ik ging links staan en vond al vrij snel mijn slag, van niemand last, lekker de vrijheid om 3.8 km te gaan zwemmen. Het water was zo zacht en zo helder, wauw heerlijk zwemmen zo, had het opgedeeld in 4 stukken en zo heb ik ook gezwommen, de zon kwam op en ik zag elke keer als ik een hap lucht nam, allemaal vrijwilligers op een surfplank staan met een peddel om de 5 meter staan, jeetje dat was sjiek met de opkomende zon erachter!
Het laatste stukje van 900meter was door het smalle kanaal en dat was druk! Iedereen maaide om zich heen, pfff was wel even shit, maar dacht ga jij ook maar maaien want je moet nog een stuk en het ging best ok.
Uit het water en naar de fiets lopen, had lekker gezwommen en niet moe gelukkig.

Zo de fiets op en klaar voor 180km fietsen met 1800HM, het was droog, de zon scheen en de mooie route kon beginnen!
Erg druk in het begin, men reed allemaal te kort achter elkaar en dat was wel balen, want je kan een penalty of zelfs een DNF krijgen als je niet 12meter achter de fietser voor je rijd, niet stayeren dus! Logisch maar bijna onmogelijk vanwege het grote aantal triatleten, remmen-inhalen-remmen-inhalen.
De jury die telkens langs reed op de motor, maar niets deed in mijn ogen, hele groepen reden er samen, maar ja zelf veilig stellen was het belangrijkste.. En na 10-15 km was de grote drukte wat verdeeld gelukkig.



Het parcours was super, 2 flinke beklimmingen erin en daar wilde ik niet teveel kracht door verliezen, dus op souplese naar boven. De eerste ronde ging prima, wat ingehouden, want wilde redelijk fris van de fiets opstappen. Goed gegeten elke 20 km gelletje, per ronde 1 reep en banaantje langs de kant.
Ronde 2 ging het mega plenzen! Dus dat was wel even minder, gezien de weg erg glad werd, dus voorzichtig met afdalen.
Ohja en mijn fietscomputer begaf het, naja maakte mij niet zo druk, geen horloge om want dat vind ik niets, doe het liever op gevoel en de km stonden toch goed aangegeven langs de kant.
Ik dacht maar steeds ja Leo zo nog die marathon lopen, mij god das ver....dus drinken drinken drinken, 5 bidons weggedronken met iso en mn blaas was aardig vol, maar ik wilde niet afstappen, dacht ik plas wel in de wissel naar het lopen.

Zo het fietsen was gedaan, daar stonden mijn fans! Wat was dat fijn om te zien en te horen! Je bent zo alleen tijdens zo' n rit met je eigen gedachten..

In de wissel een sprint naar de dixie, plassen!!! jeetje dat luchtte op, fieuww..
Rentasje gepakt en naar de tent, kreeg direct super hulp van een vrijwilligster, echt zo fijn.
En hoppa verder, daar stonden mijn toppers weer, go leo goooo. Ik een vette smile want ik genoot????!

Het rennen, ik had mijzelf voorgenomen om elke 5km een gel met caffeine te pakken bij de drankpost met wat water.
Nou daar was 1 km, pfff ik dacht, nou nog 41 te gaan, halleluja, zo gaan we niet denken he, opdelen die race zoals je vooraf had bedacht.
Het was benauwd, warm, vochtig weer.
En het was zwaar, mijn god ik ging niet snel, maar dacht leo gewoon blijven lopen en NIET wandelen! Elke 2,5km was een drankpost, dus genoeg te drinken. Af en toe een natte spons in mijn gezicht wat was dat heerlijk met dit weer. En soms was er langs de kant een man met een tuinslang, jahoor komt u maar, even verfrissend!

Ik moest 2 achtjes lopen van 21km, de route was niet bepaald afwisselend maar lange saaie stukken. Maar je moet erdoor heen..
Ik wist dat de 2de helft van de marathon zwaar ging worden en dat was ook zo.
Jeetje ik had het al helemaal gehad en ik was pas op de helft!! Takke eind zeg????...
Ik zag mensen wandelen, kotsen, liggen, hangen, zitten, alles wat ik niet wilde dus slof slof door blijven rennen.
31km ik had pijn overal, mijn benen deden pijn en ik was misselijk, kon die gels niet meer zien of proeven maar ik had ze wél nodig, dus hop erin ermee! Stick to the plan en blijven lopen. Bij elke 5 km verder een gel en even hurken door mijn benen, dat was wel even fijn en weer door..



Ik dacht ik ga door maar de 35km en dan misschien even wandelen? Dat duurde een eeuwigheid! Maar daar aangekomen gellie en weer door rennen, blijven rennen..
Nog 7 km, wat een eind, ben er nog laaaaaaang niet, ik wil wandelen nee blijven rennen, jij wilt dit Leo, dus doorgaan en zo ging dat maar door.
39km het was loodzwaar! Had het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken, je voelt je wazig en kreeg niet veel mee wat er in mijn omgeving gebeurde...
Ineens liep Jean-Pierre naast mij, niets van gemerkt! Nog ff Leo 3 te gaan! Gaat goed bikkel! Was even een opleving????, ja je bent er bijna!!
Maar toch duurt dat zó lang...
Nog 2 km, ik hoorde al in de verte de finish, de muziek, het klappen! Ja daar moet ik naartoe.
En daar was de finish....het rode tapijt, de dansers langs de kant, de menigte, de finishboog, de muziek, het klappen, het eindpunt was daar en daar ging ik, armen in de lucht en onder die Finish boog door.


En dan hoor je.... Leontien Dekhuyzen YOU ARE AN IRONMAN!!!
Een ontlading, tranen van blijdschap en emotie, ja ik heb het gedaan, een Ironman!
Zo super TROTS in 12.39 uur!


 

Cookies
Voor het optimaal functioneren van deze website worden cookies op uw computer geplaatst. Daarbij worden geen persoonlijke gegevens opgeslagen. Door op ‘Akkoord’ te klikken, accepteert u het plaatsen van cookies. Als u cookies weigert, kunt u de website gewoon blijven gebruiken maar dan werken de website of onderdelen daarvan mogelijk niet optimaal.