• team
  • zwemmen
  • rennen
  • fietsen
  • zwemmen2
  • rennen2
  • fietsen2

ZELL AM SEE IM 70.3

IM  70.3 ZELL AM SEE


Bij het verlaten van de wisselzone nog even een in de ogen van Essie kunnen kijken en ja hoor op weg naar het laatste onderdeel. Nimmer heb ik een ½ marathon gelopen onder de 2 uur.  Het maximale wat ik getraind heb was 14 km. “Oei, wanneer komt de man met de hamer”? Hij kwam niet. Het lopen ging als een trein. 3 ronden moesten volbracht worden. Onderweg Pierke nog gezien en aangemoedigd, ik had me voorgenomen om te blijven eten en drinken. Elke ronde stond Essie trouw in een bocht en met de vele aanmoedigingen lukte het me om 28 minuten van mijn tijd in Wiesbaden af te halen. In 1:54 uur kwam ik de Ironmanboog onderdoor en kreeg ik van Essie te horen dat ik een ongelofelijke tijd van 5:39 (en wat later bleek 48 seconden) heb neer gezet. Dit had ik dus nooit gedacht en kon ik niet geloven. Pettie zat in een Flow. Wow!!!!



Dit jaar staan 2 doelen in mijn agenda. In november Lanzarote 70.3 en afgelopen week Zell am See. Beter voorbereid als vorig jaar gingen we vrijdags op weg. Samen met Pier en Dennis vertegenwoordigden we TV Stein in het Oostenrijkse. Aangekomen ademende de stad al “Ironman” uit.  Banners, affiches, servetten met logo’s, TT-bikes en triathleten die graag op en af rijden door de stad. Het gaf ons een kick van jewelste.

Zondag om 10.20 uur in de  3e startwave mocht ik van start. Gezien mijn spectaculaire zwemkwaliteiten ging ik lekker achteraan staan. Het zwemmen liep voor geen meter. Volop redenen; badmuts en bril veel te strak, misselijkheid door inname van water, extra golfslag door de VIP-boot en nauwelijks ervaring in openwater zwemmen waardoor ik volgens mijn gevoel veel te veel gezwommen heb. Kortom, Pettie was dan ook blij dat hij uit het water was, maar mijn beste onderdeel kwam nu aan bod en dat gaf moraal.

Gauw door de wissel. Wetsuit uit en mijn nieuwe trisuit aan. Bij het verlaten van het stadion werd ik nog luid aangemoedigd door Essie en the First lady van de club. Het fietsen ging voor het gevoel geweldig. Vlot had ik mijn tempo te pakken, ik haalde velen in en volgens mij werd ik zelf door bijna niemand ingehaald, behalve de koplopers dan. De regen kon me niet deren en ik had me tot doel gesteld om met 30km gemiddeld terug te komen. (psst hiermee ben ik al blij, voor sommigen is dit warmrijden). Het parcours was gemaakt voor me, geen steile klimmen, maar ook niet vlak. Zelfs de harde regen kon me niks schelen. Pettie had “Spass” op zijn TT.

 

1 schrikmomentje had ik wel. Voor me kwam een bidon aangerold. “Oh nee” dacht ik gelukkig, hij springt weg, maar toch niet, hij kwam weer teruggerold maar raakte mijn wiel net niet. Pfffffff, dat ging echt maar rakelings goed. Elke 5 km kreeg ik een piepje op mijn horloge en telkens was dit ruim onder de 10 min. Dus dat zou moeten lukken om met 30 terug te komen. Mijn lijf was warm, maar de vingers waren koud en dat baarde me op het eind wel zorgen aangezien mijn vingers krom gaan staan en ik ze niet meer kan bewegen (kwaaltje wat ik al sinds jaar en dag heb). De fietsfinish werd gehaald in 2:42 op mijn horloge.  Met hulp van vrijwilligers werden mijn schoenen losgemaakt en mijn loopschoenen aangetrokken en gestrikt. Nog ff een sanitaire stop  (zonder hulp van een vrijwilliger, lol) en misschien bij een goede loopprestatie wordt de 6 uur toch nog gehaald.  Dat bleek…

“Triatlon is a Fucking Great Sport”.


 

Cookies
Voor het optimaal functioneren van deze website worden cookies op uw computer geplaatst. Daarbij worden geen persoonlijke gegevens opgeslagen. Door op ‘Akkoord’ te klikken, accepteert u het plaatsen van cookies. Als u cookies weigert, kunt u de website gewoon blijven gebruiken maar dan werken de website of onderdelen daarvan mogelijk niet optimaal.